Ontwikkeling van Jezus naar Christus

24 december - 6 januari

Christja Mees-Henny

Van Kerstmis -> Driekoningen, van herders -> 3 wijzen, van Bethlehem -> Jordaan, van Oude Adam -> Nieuwe Adam, van Jezus ik -> Christus Ik, van onbewust -> bewust.

Het is een geruststellend gegeven dat we gelukkig een heel leven de tijd hebben om ons bewustzijn voor een mogelijke (mensheids)ontwikkeling te laten groeien. Elk jaar kunnen we daaraan werken als we tijdens de seizoenen en jaarfeestwisselingen naar buiten en naar binnen kijken. Verbazend is het hoe alle feesten als lichtjes uit het paradijs met elkaar samenhangen door dat éne grote levensdoel: wat zij samen uitstralen namelijk "De liefde" op aarde te laten werken.

Juist in de Kersttijd kunnen wij ons dat realiseren door de feesten van het hele jaar te overzien en met elkaar te verbinden, met de zon van de liefde als centrum. Het bestaan van de warme geestelijke lichtzon wordt helaas maar al te vaak in het dagelijkse haastige leven vergeten, maar door in de Michaelstijd naar het goud van de uiterlijk stervende herfstbladeren te kijken, kan ik beseffen dat ik zelf niet met de natuur mee hoef te sterven, ook al ben ik in een depressieve stemming, maar daarbij een vorm van overwinning kan beleven door eigen innerlijke geestkracht of energie. Dat verbindt mij weer met de lente, wanneer met Pasen de uiterlijke natuur laat zien dat Opstanding mogelijk is.

Ook kunnen de kinderen met St. Maarten niet zingend hun lichtjes in donkere knollen ronddragen als we niet weten dat dat licht aan het eind van de winter met Maria Lichtmis weer naar buiten gebracht wil worden en hoe zouden we 's winters het Lichtfeest binnen kunnen vieren als we ons in de hoogzomertijd met St. Jan niet eerst dronken van het zonlicht hebben gevoeld? Zoals een voetzool, de Iris van het oog, één bloeddruppel zelfs een beeld geeft van de totale mens, zo kan een Jaarfeesttijd, een jaarfeest of zelfs één bewust feestmoment een beeld zijn van de ontwikkeling in een zonnejaar als geheel. De Kersttijd met de 13 heilige dagen en nachten kunnen we zo ook als een geconcentreerd beeld van het gehele zonnejaar proberen te beleven waarin een totale bewustzijnsontwikkeling besloten ligt. Tussen Kerstmis en Drieko­ningen (Epiphanie), over Oud en Nieuw heen kunnen we proberen de zin van het leven gewaar te worden.

De volgende legende uit de 3de eeuw reikt ons daar beelden voor aan:

Kruishoutlegende
Toen Adam stervende was, ging Seth naar het paradijs om geneeskrachtige olie voor Adam te halen. Een cherubijn opende de hemel voor hem en bracht hem naar de plaats waar de boom van de kennis van goed en kwaad en de boom van het leven ineengestrengeld samen waren gegroeid. De aartsengel Michael zei hem: Nog niet is de tijd gekomen dat Adam kan genezen van de zondeval; op de nieuwe Adam, de Verlosser, zal de mensheid nog vele duizenden jaren moeten wachten, maar ik geef je toestemming om drie zaden van de twee saamgegroeide paradijsbomen voor de toekomst naar de aarde mee te nemen.

Seth ging terug naar de aarde, waar Adam was gestorven en toen Adam op Golgotha (-schedelplaats) werd begraven legde hij de drie zaadkorrels in Adams mond. Uit het graf groeide nu een vlammende struik die de eigenschap had, dat er zich uit het hout, wat er van hem gesneden werd steeds weer nieuwe twijgen en bladeren ontwikkelden. Het hout van het afstervende leven draagt kracht in zich nieuw leven voort te brengen. In de vlammende struik stond geschreven: "Ik ben, die was, die is en die komen zal". Dat betekent: de zich altijd weer vernieuwende door de incarnaties heengaande mens, uit het licht, door de duisternis, weer terug naar het licht. De drie zaden van de ineengegroeide bomen, die van de kennis van goed en kwaad en die van het leven, zijn de drie geestelijke groeikiemen van de mens: de vermogens tot imaginaties maken, inspira­ties ontvangen en vanuit intuïties kunnen samenwerken en scheppen met de geestelijke wereld. De rozen die uit het hout kunnen opbloeien zijn symbool van de zege van het eeuwige over het tijdelijke.

Vele wonderen zijn er aan het hout van deze paradijsboom toegeschreven, o.a. dat het hout van de kribbe van het Jezuskind eruit gesneden zou zijn, evenals het hout van het kruis waaraan Jezus Christus stierf op Golgotha.
Juist deze paradijsboom staat in de Kersttijd in onze kamers midden in ons huis en verlicht de 13 heilige nachten. Met Kerstmis - 24 december - wordt op zijn stralenbedje bij de wortels onder de boom of in de kribbe die volgens de legende uit hetzelfde hout gesneden is, de geboorte herdacht van het Nathanische Jezuskind, wat de herinnering op aarde terugbrengt aan het goddelijke leven, de liefde en het licht uit het paradijs. De oerherinnering aan het feit dat wij uit God geboren zijn. Volgens de Rozenkruisers: EX DEO NASCIMUR.

Met OUD EN NIEUW, de nacht van 31 december op 1 januari, sterft het oude jaar en wordt een nieuw jaar geboren. Het is een herinneringsbeeld aan Pasen en Michael wat hier kan opleven. Niet alleen een oud jaar sterft en wordt opnieuw geboren, ook een stuk mens sterft en wordt herboren met nieuwe impulsen, goede voornemens en 'de beste wensen' voor familie, vrienden en de toekomst.

De paradijsboom wordt op dit moment het kruishout waaraan het vuur van ons tijdelijke ego meer en meer zal moeten plaatsmaken voor de opbloeiende rozen van het bewustzijn voor ons eeuwige IK. De scheppen­de etherkrachten kunnen in deze bijzondere tijd de materie doordringen . Het is dan dus^ belangrijk wat wij denken en doen in deze periode. Ons geconditioneerde denken, ook ons doemdenken zal ieder jaar meer pijnlijk tot een einde moeten komen (beeld van doornenkroon) en de geselslagen van onbegrip zullen inlevingsvermogen kunnen gaan wekken voor de kruisweg die Christus voor ons ging. Het beeld van de doorboring van han­den en voeten geeft het eenheidsbeleven tussen binnen en buiten weer, een bewustzijn dat medelijden en liefde opwekt, (wat gij niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet) een verbondenheid met de hele wereld. Het evangelie van Philippus zegt: als men niet tijdens dit leven de opstanding ontvangt, zal men niets ontvangen wanneer men sterft. Als het oude sterft, kan Christus in ons geboren worden. Met Oud en Nieuw sterven wij steeds weer met Christus als wij willen dat op aarde de liefde zal kunnen opbloeien.

Volgens de Rozenkruisers: IN CHRISTO MORIMUR.

Met EPIPHANIE - DRIEKONINGEN - 6 januari, of zo we willen, het feest van de 4de koning, beleven we de bekroning van de hele Kersttijd. Een gouden kroon geeft de zonne- en hartenwijsheid in het bewustzijn van het hoofd aan. Het feest van Epiphanie herinnert ons aan het ontvangen van de Christuskracht in het
lichaam van Jezus bij de doop in de Jordaan. Het ontvangen van goddelijke inspiratie. Het gebeuren van Pinksteren is hiermee verbonden, waarbij we het moment kunnen proberen te herbeleven wanneer de Heilige Geest over de discipelen komt en hen inspireert. Na 50 dagen voelen de discipelen zich weer door Christus met elkaar verbonden, kunnen zij allen de taal van de Geest verstaan en de wereld in gaan om alle mensen het Christendom te verkondigen want de Christusgeest verenigt iedereen. De paradijselijke levensboom kan zijn belofte nakomen als mensen rondom de Pinksterboom dansen, want alleen als mensen samen liefhebben, leven, werken en bewegen rondom dit Christelijke middelpunt, kan het paradijs op aarde in de toekomst tot realiteit worden doordat de Heilige Geest verbindend tussen ons leeft.

Volgens de Rozenkruisers: PER SPIRITUM SANCTUM REVTVISCIMUS.


Literatuur

  • Dornach 4 juni 1924 - Steiner;
  • De vier jaarfeesten - Steiner;
  • Die Dreiheit im Jahreslauf - Karlheinz Flau;
  • Nederlandse volksgebruiken bij Hoogtijdagen - Catharina v.d. Graft

uit het boekje Kersttijd en Driekoningen

pagina afdrukkenShare on FacebookShare on TwitterShare on LinkedInTell a friend

AntroVista